Terugblik ‘Op de kast gejaagd’
Wij kijken met weemoed terug naar een fijne repetitieperiode en de mooiste afsluiting die er maar mogelijk was: een ontroerd publiek en een daverend applaus.
Na maandenlange voorbereiding was het maandag 1 juni zover: we mochten ‘Op de kast gejaagd’ op de planken brengen in de Leidse Schouwburg. ’s Ochtends vroeg waren we al in de weer om alle meubels en rekwisieten in een bestelbusje te laden om vervolgens het podium van de schouwburg om te toveren tot de woonkamer van Mien. Dankzij onze behulpzame leden en de technici stond alles in no time klaar en was het na de generale repetitie echt aftellen tot aan de voorstelling. Terwijl de zaal volliep met een recordaantal bezoekers voor onze ‘mei’-voorstelling, spiekten de acteurs nog even de volle zaal in of lazen voor de laatste keer nog even hun script.
Het beeld van de arme Mien in haar stoel zal nog bij velen in het geheugen gegrift staan. Na de dood van haar man voelde ze zich, ondanks haar kinderen Rita en Rob, behoorlijk eenzaam. Rita en Rob hadden enkel oog voor de erfenis, de mooie porseleinkast waar Pa altijd naar wees met de woorden “dit is een fortuin waard”. Ondanks verwoede pogingen van Pieter-Paul, de man van Rita, om zijn schoonmoeder op te beuren met een potje schaak, een hond, dagopvang, of Jaqueline, de vriendin van Rita als gezelschapsdame, bleef Mien toch eenzaam achter in haar oude leunstoel met haar koude koffie, verdrietig potje appelmoes, en de krant van vorige week donderdag.
Gelukkig konden de Showmaster en Victoria Secreet Mien’s dromen waarmaken door de charmante doch pittige Chloé in te schakelen als hulp. Zij zou dit varkentje wel eens wassen en Mien helpen om haar kinderen weer een beetje wederzijds begrip bij te brengen. Simpel, toch?!
Het was een relatief kort stuk met zodanig veel inhoud dat het publiek eigenlijk graag nog langer was gebleven. We mochten dan ook veel lovende kritiek ontvangen in de lobby van de Schouwburg en keerden na een korte opruimsessie moe maar méér dan tevreden terug naar huis. Wij hopen dat een deel van de boodschap is blijven hangen en vooral dat iedereen vanaf nu het leven met een snufje kaneel neemt.
Tot de volgende keer!
